| 26.12.2014

Nie żyje Stanisław Barańczak. Miał 68 lat

Był wielokrotnie wymieniany jako kandydat do literackiej Nagrody Nobla. Po wyjeździe z Polski, od początku lat 80-tych, wykładał na amerykańskim Harvardzie. Używał pseudonimów (m.in.) Barbara Stawiczak oraz Szczęsny Dzierżankiewicz i Feliks Trzymałko. Brat pisarki Małgorzaty Musierowicz.

Ukończył filologię polską na UAM. Debiutował w 1968 tomem poezji Korekta twarzy. W latach 1967–1971 był członkiem redakcji miesięcznika Nurt. W latach 1967–1969 należał do PZPR. W 1973 uzyskał doktorat za rozprawę o twórczości Mirona Białoszewskiego. Sygnatariusz Listu 59 (1975) oraz członek-założyciel Komitetu Obrony Robotników. Był jednym z członków zespołu redakcyjnego Zapisu. Pracownik naukowy UAM, w 1977 za działalność w KOR usunięty z uczelni.

Jako jeden z liderów Pokolenia '68 w swojej twórczości dał świadectwo nie tylko przeżyciom Marca '68 i Grudnia '70, ale też codziennego życia w PRL-u. Tworzył nową poetykę, nazwaną nowofalową. Jej cechą charakterystyczną była demaskatorska postawa wobec języka propagandy.

W grudniu 1981 roku Barańczak stał się poetą emigracyjnym. Temat wygnania, jako problem uniwersalny, dotykający każdego człowieka, pojawiał się potem w jego głośnych tomikach Atlantyda czy Widokówka z tego świata. Szczególne miejsce w jego twórczości zajmuje tomik Dziennik poranny pochodzący z okresu nowo-falowego.

Dużą część dorobku Barańczaka stanowi praca przekładowa z języka angielskiego, rosyjskiego i litewskiego.

W listopadzie 2006 odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Honorowy Obywatel Miasta Poznania. Doktor honoris causa Uniwersytetu Śląskiego i Jagiellońskiego.

Cierpiał na chorobę Parkinsona.

(źródło: wikipedia.com)

| 26.12.2014

Udostępnij

Najnowsze galerie